Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός έχουν αναμετρηθεί δεκάδες φορές σε ματς που κρίνουν τίτλο, είτε μιλάμε για κάποιον τελικό είτε για παιχνίδι ξεχωριστής βαθμολογικής σημασίας. Υπάρχουν ωστόσο και κάποιες αναμετρήσεις που δεν μένουν στην ιστορία για ένα γκολ ή για ένα αποτέλεσμα. Μία τέτοια περίπτωση είναι και ο τελικός του κυπέλλου το 1962, όταν ο τελικός δεν ολοκληρώθηκε ποτέ!
Γυρίζουμε το ημερολόγιο πίσω στις 27 Ιουνίου 1962 στο κατάμεστο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας όταν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός βρέθηκαν στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, διεκδικώντας τον τίτλο εκείνης της σεζόν, με τους «πράσινους» να έχουν κατακτήσει ήδη το πρωτάθλημα, μόλις με 3 παραπάνω βαθμούς από τους Πειραιώτες.
Ο μεν Παναθηναϊκός αναζητούσε το νταμπλ, ο δε Ολυμπιακός έναν τίτλο σε εκείνη τη σεζόν. Και όμως, η συγκεκριμένη περίπτωση παραμένει μέχρι σήμερα η μοναδική στην ιστορία του Κυπέλλου Ελλάδας κατά την οποία δεν αναδείχθηκε ποτέ Κυπελλούχος.
Διαβάστε ακόμα: ΠΡΟ-ΠΟ: Πώς ξεκίνησε το θρυλικό παιχνίδι και ποιος κέρδισε το πρώτο 12άρι
Η επιλογή ξένου διαιτητή για να αποφευχθούν οι διαμαρτυρίες
Το ελληνικό ποδόσφαιρο βρισκόταν -από τότε- σε μία περίοδο έντονων αντιπαραθέσεων. Οι σχέσεις ανάμεσα στους μεγάλους συλλόγους ήταν τεταμένες και κάθε σημαντικός αγώνας συνοδευόταν από αμφισβητήσεις και διαφωνίες για τη διαιτησία. Για τον λόγο αυτό, η ΕΠΟ αποφάσισε να εμπιστευτεί τον τελικό σε ξένο διαιτητή. Η επιλογή έπεσε στον Ελβετό Αντρέ Μελέ, με την ελπίδα ότι η παρουσία ενός διεθνούς ρέφερι θα εξασφάλιζε ομαλή διεξαγωγή και θα απέτρεπε τις διαμαρτυρίες.
Στην πράξη συνέβη ακριβώς το αντίθετο, και θα δούμε στη συνέχεια τους λόγους…
Αποβολές από το πρώτο πεντάλεπτο
Επιστρέφοντας στον τελικό της 27η Ιουλίου, και οι εξέδρες της Νέας Φιλαδέλφειας ήταν γεμάτες. Περισσότεροι από 28.000 φίλαθλοι περίμεναν να παρακολουθήσουν ακόμη μία μεγάλη μονομαχία των δύο «αιωνίων».
Από τα πρώτα λεπτά όμως έγινε φανερό ότι οι ποδοσφαιριστές είχαν αφήσει στην άκρη το θέαμα. Τα δυνατά μαρκαρίσματα, οι διακοπές και οι συνεχείς λογομαχίες ανάγκασαν τον ρέφερι Μελέ να… αναλάβει δράση. Μόλις στο 5ο λεπτό απέβαλε τον Σάββα Παπάζογλου του Ολυμπιακού και τον Παπαεμμανουήλ του Παναθηναϊκού για μεταξύ τους επεισόδιο, ενώ στο 35′ ήταν η σειρά του Αριστείδη Παπάζογλου να πάρει τον δρόμο για τα αποδυτήρια. Αποτέλεσμα, ο Ολυμπιακός να συνεχίσει με εννέα ποδοσφαιριστές απέναντι στους δέκα του Παναθηναϊκού. Ήδη το παιχνίδι είχε χάσει κάθε αγωνιστικό ρυθμό.
Ένα ημίχρονο που κράτησε σχεδόν μία ώρα
Οι συνεχείς καθυστερήσεις, οι τραυματισμοί, οι έντονες διαμαρτυρίες και οι διακοπές είχαν ως αποτέλεσμα το πρώτο ημίχρονο να ξεπεράσει κατά πολύ τα συνηθισμένα χρονικά όρια. Ακόμη και η ανάπαυλα μεταξύ των δύο ημιχρόνων διήρκεσε περισσότερο από το προβλεπόμενο.
Στις εξέδρες η δυσφορία μεγάλωνε λεπτό με το λεπτό. Ο κόσμος δεν έβλεπε μόνο ένα κακό ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Άρχισε να πιστεύει πως κάτι άλλο συνέβαινε.
Οι φήμες για επαναληπτικό τελικό
Εκείνη την εποχή οι κανονισμοί του Κυπέλλου ήταν διαφορετικοί από τους σημερινούς. Αν ένας τελικός έληγε ισόπαλος ακόμη και μετά την παράταση, δεν υπήρχαν πέναλτι. Προβλεπόταν επαναληπτικός αγώνας λίγες ημέρες αργότερα.
Ένας δεύτερος τελικός, όμως, σήμαινε και νέα εισιτήρια, νέα μεγάλα έσοδα και ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Κατά τη διάρκεια του αγώνα άρχισαν να κυκλοφορούν έντονες φήμες ότι οι δύο ομάδες δεν επιδίωκαν πραγματικά να πάρουν τη νίκη, αλλά οδηγούσαν συνειδητά τον τελικό σε επανάληψη.
Φυσικά ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε κάτι σχετικό, ωστόσο εκείνη τη στιγμή, οι υποψίες είχαν «φουντώσει» τις εξέδρες και η ένταση μεγάλωνε επικίνδυνα.
Ο «τελικός της νύχτας»
Η κανονική διάρκεια ολοκληρώθηκε χωρίς γκολ. Η αναμέτρηση οδηγήθηκε στην παράταση, αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα που σήμερα μοιάζει σχεδόν αδιανόητο, αλλά τότε ήταν καθημερινότητα. Τα περισσότερα ελληνικά γήπεδα της εποχής δεν διέθεταν προβολείς!
Καθώς ο ήλιος έδυε, η ορατότητα μειωνόταν συνεχώς. Παίκτες, διαιτητές και θεατές δυσκολεύονταν να παρακολουθήσουν την εξέλιξη του αγώνα. Λίγα λεπτά μετά την έναρξη της παράτασης, ο Αντρέ Μελέ αποφάσισε πως δεν υπήρχαν πλέον οι απαραίτητες συνθήκες για να συνεχιστεί το παιχνίδι. Έτσι, σφύριξε τη διακοπή και ο τελικός έμενε στη μέση.
Η εισβολή των φιλάθλων
Η συγκεκριμένη απόφαση προκάλεσε έκρηξη οργής. Πολλοί φίλαθλοι εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο, θεωρώντας ότι η εξέλιξη του αγώνα επιβεβαίωνε τις υποψίες τους περί σκοπιμότητας.
Ακολούθησαν επεισόδια, συμπλοκές και επέμβαση της αστυνομίας για να αποκαταστήσει την τάξη. Οι εικόνες εκείνης της βραδιάς κυριάρχησαν στον αθλητικό Τύπο των επόμενων ημερών και προκάλεσαν έντονο προβληματισμό για την εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Η (πρωτοφανής) απόφαση της ΕΠΟ
Με βάση τον κανονισμό, η πιο λογική εξέλιξη θα ήταν να οριστεί επαναληπτικός τελικός. Η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, όμως, πήρε μία απόφαση χωρίς προηγούμενο. Υπό τον φόβο νέων επεισοδίων, αλλά και εξαιτίας του αρνητικού κλίματος που είχε δημιουργηθεί, αποφάσισε να μη διεξαχθεί ποτέ δεύτερος αγώνας.
Το Κύπελλο του 1962 δεν απονεμήθηκε σε καμία ομάδα. Ωστόσο, ο συγκεκριμένος τελικός αποτέλεσε αφορμή για μια σειρά αλλαγών στους κανονισμούς του θεσμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι την επόμενη χρονιά εφαρμόστηκε η διαδικασία του στριψίματος νομίσματος για την ανάδειξη νικητή σε περίπτωση ισοπαλίας, ενώ από την περίοδο 1969-70 καθιερώθηκε ο θεσμός των πέναλτι, που ισχύει μέχρι σήμερα.
Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός: Οι συνθέσεις του τελικού (1962)
Ολυμπιακός (Αλέκος Χατζησταυρίδης): Τσανακτσής, Πλέσσας, Στεφανάκος, Σημαντήρης, Πολυχρονίου, Σ. Παπάζογλου, Μπέμπης, Κ. Παπάζογλου, Υφαντής, Αρ. Παπάζογλου, Ψύχος.
Παναθηναϊκός (Χάρι Γκέιμ): Βουτσαράς, Τζουνάκος, Λινοξυλάκης, Καμάρας, Πυτιχούτης, Ανδρέου, Παπαεμμανουήλ, Δομάζος, Τουμπέλης, Θεοφάνης, Πανάκης.
